روایت دلزدگی خانوادهها از مدرسه در روزهای پراضطراب
افزایش نگرانیهای امنیتی، بیثباتی آموزشی و افت کیفیت تدریس، باعث شده برخی خانوادهها از فرستادن فرزندانشان به مدرسه صرفنظر کنند؛ تصمیمی با پیامدهای جدی.
افزایش نگرانیهای امنیتی در میان خانوادهها
در هفتههای اخیر، بخشی از خانوادهها به دلیل احساس ناامنی و ترس از وقوع حوادث غیرمنتظره، تصمیم گرفتهاند فرزندان خود را به مدرسه نفرستند. این تصمیم که بیشتر از سر نگرانی و محافظت گرفته میشود، به تدریج به پدیدهای قابل توجه در برخی مناطق تبدیل شده است.
گفتوگو با والدین نشان میدهد بسیاری از آنها مدرسه را دیگر فضای کاملاً امنی برای فرزندان خود نمیدانند. نگرانی از درگیریهای احتمالی، شایعات فضای مجازی و خاطره حوادث گذشته، باعث شده امنیت به اولویت اصلی خانوادهها تبدیل شود؛ حتی اگر به قیمت عقبماندن تحصیلی کودکان تمام شود.
تردید میان آموزش و امنیت
برخی والدین میگویند در شرایط فعلی، انتخاب میان آموزش و حفظ جان فرزند، تصمیمی دشوار اما روشن است. آنها معتقدند عقبماندگی درسی قابل جبران است، اما خطرات احتمالی امنیتی قابل جبران نیست.
این نگرانیها در مناطقی که مدارس از نظر زیرساختی قدیمیتر هستند، بیشتر دیده میشود. برخی خانوادهها از نبود امکانات ایمنی یا پناهگاه مناسب در مدارس ابراز نگرانی کرده و همین مسئله را دلیل اصلی غیبت فرزندانشان عنوان میکنند.
بیثباتی آموزشی و کاهش انگیزه دانشآموزان
در کنار نگرانیهای امنیتی، بیثباتی در برنامههای آموزشی نیز نقش مهمی در دلزدگی خانوادهها و دانشآموزان داشته است. تعطیلیهای مکرر، آموزش مجازی کمکیفیت و برگزاری ناقص کلاسها باعث شده برخی دانشآموزان انگیزه خود را برای حضور در مدرسه از دست بدهند.
برخی دانشآموزان نیز معتقدند کیفیت آموزش در کلاسها کاهش یافته و حضور یا غیبت آنها تأثیر چندانی در روند یادگیری ندارد. این احساس بیتفاوتی، بهتدریج به کاهش تعلق به مدرسه و افت تحصیلی منجر شده است.
فشار آموزشی و اضطراب مضاعف
گزارشها نشان میدهد برخی معلمان برای جبران عقبماندگیهای درسی، حجم مطالب را فشردهتر ارائه میکنند. این شتاب در آموزش، فشار روانی بیشتری بر دانشآموزانی وارد کرده که همزمان با اضطرابهای بیرونی نیز دستوپنجه نرم میکنند.
ترکیب نگرانیهای امنیتی، فشار درسی و نبود ثبات آموزشی، شرایطی ایجاد کرده که بسیاری از دانشآموزان احساس خستگی، بیانگیزگی و سردرگمی نسبت به آینده تحصیلی خود دارند.
کاهش حضور در کلاسها و پیامدهای آن
معلمان نیز از کاهش محسوس حضور دانشآموزان در کلاسها خبر میدهند. در برخی کلاسها، تعداد حاضرین به یکسوم ظرفیت رسیده است. این وضعیت علاوه بر ایجاد عقبماندگی درسی، شکاف آموزشی میان مناطق مختلف را عمیقتر کرده است.
آمارها نشان میدهد اختلاف معدل دانشآموزان در برخی مناطق کشور به بیش از ۹ تا ۱۲ نمره میرسد؛ موضوعی که کارشناسان آن را نتیجه مستقیم تعطیلیها، کیفیت پایین آموزش و نوسان حضور دانشآموزان میدانند.
تأکید آموزشوپرورش بر حفظ آموزش حضوری
در مقابل این نگرانیها، مسئولان آموزشوپرورش تأکید کردهاند سلامت دانشآموزان خط قرمز تصمیمگیریهاست و تعطیلی مدارس آخرین گزینه محسوب میشود. به گفته مسئولان، هدف اصلی حفظ آموزش حضوری و تأمین شرایط مناسب برای یادگیری دانشآموزان است.
با این حال، آنچه در روایت خانوادهها و دانشآموزان دیده میشود، نشاندهنده شکاف میان سیاستهای رسمی و احساس واقعی امنیت در جامعه است؛ شکافی که اگر ترمیم نشود، میتواند به کاهش اعتماد عمومی به مدرسه و افزایش افت تحصیلی منجر شود.
